Alain Badiou: The Age of the Poets

To celebrate National Poetry Day in the UK, we present an extract from Alain Badiou‘s illuminating work revisiting the age-old problem of the relation between literature and philosophy, The Age of the Poets, looking at literature’s unique position between science and ideology. Badiou proposes the essential link between poetry and communism in the twentieth century, through the common good of language, and gives reason to both the writing and reading of poetry in a time of revolution.

Poetry and Communism

Alain Badiou / 06 October 2016 / Verso

In the last century, some truly great poets, in almost all languages on earth, have been communists. In an explicit or formal way, for example, the following poets were committed to communism: in Turkey, Nâzim Hikmet; in Chile, Pablo Neruda; in Spain, Rafael Alberti; in Italy, Edoardo Sanguineti; in Greece, Yannis Ritsos; in China, Ai Qing; in Palestine, Mahmoud Darwish; in Peru, César Vallejo; and in Germany, the shining example is above all Bertolt Brecht. But we could cite a very large number of other names in other languages, throughout the world.

Can we understand this link between poetic commitment and communist commitment as a simple illusion? An error, or an errancy? An ignorance of the ferocity of states ruled by communist parties? I do not believe so. I wish to argue, on the contrary, that there exists an essential link between poetry and communism, if we understand ‘communism’ closely in its primary sense: the concern for what is common to all. A tense, paradoxical, violent love of life in common; the desire that what ought to be common and accessible to all should not be appropriated by the servants of Capital. The poetic desire that the things of life would be like the sky and the earth, like the water of the oceans and the brush res on a summer night – that is to say, would belong by right to the whole world.

Poets are communist for a primary reason, which is absolutely essential: their domain is language, most often their native tongue. Now, language is what is given to all from birth as an absolutely common good. Poets are those who try to make a language say what it seems incapable of saying. Poets are those who seek to create in language new names to name that which, before the poem, has no name. And it is essential for poetry that these inventions, these creations, which are internal to language, have the same destiny as the mother tongue itself: for them to be given to all without exception. The poem is a gift of the poet to language. But this gift, like language itself, is destined to the common – that is, to this anonymous point where what matters is not one person in particular but all, in the singular.

Thus, the great poets of the twentieth century recognized in the grandiose revolutionary project of communism something that was familiar to them – namely that, as the poem gives its inventions to language and as language is given to all, the material world and the world of thought must be given integrally to all, becoming no longer the property of a few but the common good of humanity as a whole.

That is why one moment – a singular historic moment – has been sung by all the communist poets who wrote between the 1920s and 1940s: the moment of the civil war in Spain, which as you know ran from 1936 to 1939.


By PICASSO, la exposición del Reina-Prado. Guernica is in the collection of Museo Reina Sofia, Madrid. Source

Let us observe that the Spanish civil war is certainly the historic event that has most intensely mobilized all the artists and intellectuals of the world. On one hand, the personal commitment of writers from all ideological tendencies on the side of the republicans, including therefore the communists, is remarkable: whether we are dealing with organized communists, social democrats, mere liberals, or even fervent Catholics, such as the French writer Georges Bernanos, the list is extraordinary if we gather all those who publicly spoke out, who went to Spain in the midst of the war, or even entered into combat on the side of the republican forces. On the other hand, the number of masterpieces produced on this occasion is no less astonishing. I have already noted as much for poetry. But let us also think of the splendid painting by Pablo Picasso that is titled Guernica; let us think of two of the greatest novels in their genre: Man’s Hope by André Malraux and For Whom the Bell Tolls by the American Ernest Hemingway. The frightening and bloody civil war in Spain has illuminated the art of the world for several years.

Finish the chapter, and read more, in The Age of the Poets

Further reading:
César Vallejo’s 
‘Hymn to the Volunteers of the Republic’
Pablo Neruda’s ‘Arrival in Madrid of the International Brigade’
Works by Nâzim Hikmet and Bertolt Brecht

SubSense

The full book here.

“If the factory oscillates between pre-inscription and the unsayable, this is because it is caught in the trappings of its function as a machine and subtracted from its true essence, which is to be a political place, a production of truths.” – Alain Badiou

via A Requiem for the Factory — New Poetics of Labor

View original post

Advertisements

Badiou: Down with Death!

Alain Badiou Let’s start from the notion of nihilism. What does it mean? Nihilism is a figuration, a diagnostic on the state of the world and of thought, which established itself in the nineteenth century (we could argue that in a certain sense the first nihilist philosophy was Schopenhauer’s) on the ruins of the old... Continue Reading →

Three Modalities of the Immanent Infinity: Life, Matter and Thought in Henry, Deleuze and Badiou

Abstract In this essay I attempt to explicate the sense in which Michel Henry’s reductive phenomenology rendering Life as affectivity resonates with Alain Badiou’s subtractive ontology rendering the subject as eternity in time. I claim that these two modes of subjectivity are the two modalities of the Real manifesting itself as quality (Henry’s patheme) and... Continue Reading →

Hermetico-Promethean Postnihilism

  To begin at the beginning we shall say that philosophy is the dialectical process of truth in time, it is an infinite questioning of that which is known, a continuity in change of the unknown, a practice of situating eternity in time. Without a relation to the requirements of one's own time philosophy may... Continue Reading →

Diyalektiğin Limitleri ve Fenomenler Dünyasının Ötesi: Olmayan’ın Gölgesinde Postnihilistik Spekülasyonlar

Namevcudiyetin Ontolojisi Güneş her gün yeni...  ~ Heraklitus Kitab-ı Nihil ve Post-Nihilistik Spekülasyonlar gündoğumları ve günbatımları boyunca yazılıp nihayete erdikten ve neticede Ölümlü, Pek Ölümlü adını taşıyan tek bir kitaba dönüştükten çok kısa bir süre sonra, sözünü ettiğimiz bu kitaba aynı zamanda hem bir önsöz hem de bir sonsöz niteliği taşıması niyetiyle kaleme alınan bu yazı, Alain Badiou, Michel Henry, Gilles Deleuze ve François... Continue Reading →

Ölümsüzlük Teorisi ve Gilles Deleuze (Kült Neşriyat eKitap)

“Ölümsüzlük Teorisi ve Gilles Deleuze” metni daha önce Gonzo Corpus’un 5. sayısı olan “Varoluşun O Karanlık Dehlizi: Ölüm” içinde yer almıştı. Metnin gözden geçirilip, eklemelerle zenginleştirilmiş bu versiyonu Kült Gonzo Corpus Kitapları’nın ilk parçası olarak okura sunuluyor. Bilen bilir, bilmeyen öğrenir şeklinde düşünecek olursak diyebiliriz ki Deleuze‘ün tüm felsefesi insanın yaşayabileceklerini çoğaltmaya yönelikti. Buna insan... Continue Reading →

Değişim ve Yaratıcılık Mefhumlarına İlişkin Bazı Aşkınsal Ahkâmlar

Deleuze'ün tüm felsefesi insanın yaşayabileceklerini çoğaltmaya yönelikti. Buna insan bilincini genişletme çabası da diyebiliriz aslında. Ama Deleuze'ün kendinden öncekilerden farkı, genişleme için öncelikle kasılmak gerektiği yönündeki saptamasından ileri geliyordu. O, Schelling'e dayanan doğa felsefesinin merkezine genleşip-daralan bir madde yerleştirmişti. Böylelikle statik merkez kavramını akışkan bir şeyle doldurarak içten çökertmek suretiyle ortadan kaldırabileceğini düşünüyordu. Beş duyumuzun... Continue Reading →

Ölübölge Yazıtı

Dünyanın merkezinde ne olduğu konusunda yapılan araştırmaların en önemlisi Japon bir bilim adamının dünyanın merkezindeki koşulları sanal ortamda yaratıp oluşan görüntüyü bilgisayar ekranından gözlemlemeyi mümkün kılan çalışmasıdır. Buna göre dünyanın merkezinde aşırı yoğunlaşmış ateşten kristal ormanları bulunmaktadır. Varlığın özünü oluşturan maddenin plazma veya protoplazma benzeri akışkan bir madde olduğu ise farklı zamanlarda ve farklı suretlerle... Continue Reading →

Sanat, Felsefe, Politika, Gezi ve Ötesi ~ Rancière, Žižek, Sloterdijk, Erdem, Acar, Jackson, Cage, Virno, Gržinić (Varlık, Eylül 2013)

Dosya: Sanat ve Politika – Jacques Rancière, Slavoj Žižek, Peter Sloterdijk, Cengiz Erdem, Barış Acar, Thomas H. Jackson, John Cage, Paolo Virno, Marina Gržinić SANATIN POLİTİKASI / Dosya / Varlık - Eylül 2013 Sanatın Politikası – Barış Acar Sayfa:3 Gezi Direnişi’yle beraber sanat dünyasında, belki de uzun zamandır tanık olmadığımız kadar canlı bir biçimde, yeniden... Continue Reading →

Alain Badiou’nun Olay Felsefesi ve Gezi Ruhu’nun Hakikati (Varlık Dergisi)

2007 yılında Pier Paolo Pasolini üzerine verdiği Yıkım, Olumsuzlama, Çıkarma (Destruction, Negation, Subtraction) adlı bir seminerde direnmenin, mevcut düzene isyan etmenin en doğal hak olmanın da ötesinde bir sorumluluk olduğunu söyleyen, fakat direnişin farklı formlarda tezahür eden bir yapıya sahip olması sebebiyle dikkat edilmesi gereken bazı hususlar bulunduğunun da altını çizen Alain Badiou'nun amacı, olumsuzlamanın... Continue Reading →

Εγκώμιο για τον έρωτα ~ Alain Badiou

…τη στιγμή που βλέπει ο ένας τον άλλον, το βλέμμα σφραγίζει τη συνάντηση, και αυτό είναι ανεξίτηλο! Αλλά ο έρωτας δε μπορεί να αναχθεί στη συνάντηση, γιατί είναι μια κατασκευή. Το αίνιγμα του στοχασμού στον έρωτα είναι το ερώτημα αυτής της διάρκειας που εκπληρώνει. Κατά βάθος το πιο ενδιαφέρον σημείο δεν είναι το ερώτημα της... Continue Reading →

The Original French Text of Badiou’s Article on The Uprising in Turkey and Beyond: Vive la création d’un nouveau foyer, dans le monde, de la politique à venir!

Une très grande partie de la jeunesse éduquée anime en ce moment, dans toute la Turquie, un vaste mouvement contre les pratiques répressives et réactionnaires du gouvernement. Il s’agit d’un très important moment de ce que j’ai appelé « le réveil de l’Histoire ». Dans bien des pays du monde, la jeunesse des collèges, des... Continue Reading →

Direnişi Düşünmek: Taksim Gezi Olayları ve Ötesi ~ Alain Badiou, Işık Ergüden, Jean-Luc Nancy, Jacob Rogozinski, Bernard Stiegler, Ahmet Soysal, Slavoj Zizek ve Dahası

"DİRENİŞİ DÜŞÜNMEK" ONLARA ADANMIŞTIR Mehmet Ayvalıtaş, Ethem Sarısülük, Abdullah Cömert, Ali İsmail Korkmaz, Medeni Yıldırım, Mustafa Sarı “BURADA!” “YAZIDA!” EŞSİZ BİR OLAYIN İSMİ YAYILIYOR HER YERE VE DÜŞÜNCE OLAYIN SÖZÜNÜ SAHİPLENİYOR. DÜŞÜNCE GEZİ’DEN YENİ UFUKLARA AÇILIYOR. OLAYIN RUHUNA BİR YOLCULUK: FİLOZOFLARIN ÖZEL KATILIMIYLA DİRENİŞİ DÜŞÜNMEK 2013 TAKSİM GEZİ OLAYLARI Alain Badiou, Volkan Çelebi, Gizem Çıtak,... Continue Reading →

Ölümsüzlük Teorisi ve Gilles Deleuze

  Bir Ölüm, İki Hayat Gilles Deleuze’ün felsefesi üzerine kaleme aldığı Theatrum Philosophicum adlı makalesinde, “belki de bir gün yüzyılımız Deleuze’ün yüzyılı diye anılacak,” demekte zerre kadar tereddüt etmeyen Michel Foucault’yu haklı çıkaran o kadar çok sebep var ki, bu sebepleri tek tek sıralamaya kalksak ne ömür yeter herhalde, ne de kâğıt. Lâkin yurdumuzdaki son... Continue Reading →

Alain Badiou on the Uprising in Turkey and Beyond

  A large proportion of the educated youth all across Turkey are currently leading a vast movement against the government’s repressive and reactionary practices. This is a very important moment in what I have called  “the rebirth of History.” In many countries around the world, middle school, high school, and university youth, supported by a part of... Continue Reading →

Türkiye Halkları Ayaklanıyor ~ Alain Badiou

Tüm Türkiye'de eğitimli gençliğin büyük bir bölümü şu anda hükümetin baskıcı ve gerici uygulamalarına karşı büyük bir harekete öncülük ediyor. Bu benim 'Tarihin Uyanışı' adını verdiğim önemli bir andır. Dünyada pek çok ülkede bir kısım entellektüel ve orta sınıf tarafından eşlik edilen ortaokul,lise, üniversite gençliği Mao'nun meşhur sözüne yeniden hayat veriyor: 'İsyan etmek haktır.' Alanları,sokakları... Continue Reading →

Powered by WordPress.com.

Up ↑